HET IS NOG NIET WAT HET MOET ZIJN

redenen genoeg
om ons kafee manloos te houden.

Iedere keer
als we heelhuids
thuisgekomen zijn,
zijn we blij.

Blij zijn?

Soms ga ik expres te voet,
met bonzend hart
dit lijf is van mij.

Een regenpak dragen,
op een herenfiets rijden,
omrijden,
sleutelbos alvast
tussen je vingers

onveilig
op straat of thuis,
bewust of onbewust

nagefloten, nageroepen, nagesist, toegegrijnsd,

dat heb je
als de bladeren gaan vallen

dit lijf is van mij.

Dat we ons schuldig voelen
als ons toch iets overkomt
ondanks alle maatregelen

omdat het een angst is
om te overwinnen,
maar niet alleen

dit lijf
is van mij.

IT IS NOT YET WHAT IT SHOULD BE

reasons enough
to keep our café man-free.

Every time
we have come home
in one piece,
we are glad.

Glad?

Sometimes I walk on purpose,
with a pounding heart
this body is mine.

Wearing a rain suit,
riding a men’s bike,
taking the long way round,
keys already
between your fingers

unsafe
on the street or at home,
consciously or unconsciously

whistled at, called after, hissed at, leered at,

that’s what you get
when the leaves start to fall

this body is mine.

That we feel guilty
when something happens to us anyway
despite all precautions

because it is a fear
to overcome,
but not alone

this body
is mine.

I opened the lecture with a poem. Every line comes from the archives: from the Vrouwenkrant Tilburg, from ROSA, the women’s newspaper of Den Bosch, and from the Vrouwenradio Den Bosch. The poem is shown here in the Dutch original and in English translation.

SOURCES

Vrouwenkrant Tilburg
– 1 April 1977
– 29 October 1980
– 1 May 1981
– 1 March 1982
– 1 September 1982
– 1 November 1984
– 1 March 1985

ROSA (BHIC)
– volume 1977-78, pp. 10–11
– volume 1980-81, p. 28

Vrouwenradio Den Bosch (BHIC, access 2158)
– inv. no. 6